Świątynia Nieba

Zasadniczym celem architektury sakralnej jest stworzenie przestrzeni, która pozwala na pośredniczenie między człowiekiem, Bogiem oraz siłami przyrody. Dla wszystkich ludzi wspólna jest świadomość związków płodności ze śmiertelnością, a wyrażenie tego wiąże się z relacją między dniem i nocą, cyklicznym ruchem Słońca oraz zmieniającymi się porami roku. Wyliczenie tych cykli poprzez obserwację Słońca oraz gwiazd tworzy świętą geometrię, niejednokrotnie wykorzystywaną do ustalania planu budynków religijnych. W przypadku architektury chińskiej mamy do czynienia z całkowitym zharmonizowaniem budynków z terenem, na którym powstały. Zarówno wejścia jak i podejście wyznacza starożytna sztuka feng shui (dosł. wiatr i woda), która zajmuje się ustalaniem wpływu na życie człowieka m.in. takich elementów naturalnego otoczenia jak góry i rzeki. Świątynia Nieba w Pekinie, pochodząca z 1420 r. (przebudowana w 1530 i 1890), stanowiła centrum ceremonii potwierdzających ziemską władzę cesarza. Struktura świątyni na podwyższonej platformie, odniesienie do innych budowli na świętym terenie, jej lokalizacja w mieście - wszystko ustalono zgodnie z feng shui, aby zharmonizować siły boskie z siłami przyrody.